rasy brachycefaliczne - specyfikacja

Rasy brachycefaliczne i ich specyfika

Rasy brachycefaliczne i ich specyfika

Gdy mówimy o brachycefalicznym typie czaszki psa mamy na myśli jego krótki, spłaszczony pysk, dla którego typowa jest krótka, kwadratowa głowa. Psy o takiej budowie czaszki muszą radzić sobie z licznymi niedoskonałościami związanymi z budową jamy nosowej, podniebienia, uzębienia oraz samych oczodołów.

Bardzo często psy z tej grupy cierpią również na przodozgryz, dla którego typowe jest to, że skutecznie utrudnia rozgryzanie pokarmu oraz samo jedzenie. Z kolei spłaszczone i skrócone jamy nosowe często przyczyniają się do trudności z oddychaniem i częstego chrapania. Zwierzęta z tych ras w naturalny sposób nie są więc predysponowane do tego, aby żyć w wysokich temperaturach. Często zapadają na choroby układu oddechowego i miewają problemy z uzębieniem. Również ich układ krwionośny nie funkcjonuje tak, jak powinien. Często można u nich zaobserwować sapanie, chrapanie i tendencję do tracenia tchu, co wpływa na mniejszą ochotę na aktywność fizyczną ze strony zmagających się z takimi problemami czworonogów. Wszystkie te cechy znajdują swoje uzasadnienie w szczególnej budowie dróg oddechowych.

Jeśli mamy do czynienia z wysokimi temperaturami, naturalna jest tendencja do ich nasilania się, choć jest ona zauważalna także u psów starszych. Opisane problemy są typowe dla rasy, nie pozostają jednak bez wpływu na psie samopoczucie. Przedstawicielami tego rodzaju ras są choćby boksery, buldogi angielskie i francuskie, Shih-Tzu, mopsy, cavaliery, piekińczyki, bulteriery i ptbule. Rasy krótkoczaszkowe niejednokrotnie zmagają się ze schorzeniami, do powstania których przyczynia się właśnie specyficzna budowa ich czaszki.

Syndrom brachycefaliczny

Najczęściej mamy w takim przypadku do czynienia z przetrwałymi zębami mlecznymi, skróceniem podniebienia miękkiego, nieprawidłowym rozstawieniem uzębienia w szczęce oraz żuchwie, ze złamaniem chrząstki krtani, zwężeniem tchawicy, niedrożnością kanałów łzowych, zapaleniem gruczołu trzeciej powieki, wypadaniem gałki ocznej oraz z entropium, a więc zawinięciem do wewnątrz brzegu psiej powieki. Nadmiar skóry na głowie, w tym zwłaszcza w okolicach pyska, przyczynia się także do tego, że mamy do czynienia z charakterystycznym dla tych ras pofałdowaniem skóry.

Psy mogą więc zmagać się z zaparzeniami, do których dochodzi w wewnętrznych fałdach, a to prowadzi do pojawiania się w nich najpierw bakterii, a następnie również stanów zapalnych. Ponieważ psy mają skrócone podniebienie miękkie i nietypową budowę jamy nosowej, ich znakiem rozpoznawczym okazuje się być chrapanie. Te potrafi być wystarczająco intensywne, aby stać się dość uciążliwe dla właścicieli. Nie można ignorować także innych, poważnych wad, w tym wrodzonych wad rozwojowych serca oraz naczyń krwionośnych, wodogłowia, rozszczepu podniebienia oraz nieprawidłowości, do jakich może dojść w budowie psiej miednicy. W przypadku każdej z wymienionych chorób niezbędna staje się nie tylko odpowiednia diagnoza, ale i adekwatne leczenie. Nie każdy osobnik musi jednak zapadać na chorobę, warto więc zapoznać się z najbardziej wskazanymi działaniami profilaktycznymi.